Miła niespodzianka – Premier Mateusz Morawiecki w Wierzbnie

Jeszcze miesiąc temu, gdyby ktoś mi powiedział, że premier RP Mateusz Morawiecki odwiedzi nasze Wierzbno, przyjąłbym to jako przedwyborczy żart. A jednak… stało się to faktem. Gmina Wierzbno choć jest najmniejszą gminą w powiecie węgrowskim i plasuje się w końcówce całego województwa mazowieckiego, to w niedzielę 6 października gościła samego pana premiera. W sobotę wieczorem z niedowierzaniem przeczytałem SMS, że Premier Mateusz Morawiecki  w niedzielę przyjedzie do Wierzbna i będzie uczestniczył we Mszy św. o 12.00. To wielkie wyróżnienie dla naszej niewielkiej parafii.

Niedziela 6 października była w naszej wspólnocie niedzielą misyjną. Gościliśmy  misjonarza z Boliwii, ks. Pawła Wysokińskiego, który głosił słowo Boże i dzielił się świadectwem posługi misyjnej. Dobrze się więc złożyło, ponieważ ks. Paweł mógł odprawić Mszę św. o łaskę zbawienia dla śp. Kornela Morawieckiego, ojca pana premiera i założyciela „Solidarności Walczącej”. Jego  pogrzeb odbył się w sobotę. Był to także szczególny dzień dla naszych druhów strażaków. Na Eucharystii zgromadzili się  strażacy z OSP Wierzbno i zaprzyjaźnionych jednostek OSP z Jaworka, Kryp, Czerwonki i Grębkowa. Po jej zakończeniu miało się odbyć  na placu przy szkole oficjalne przekazanie i poświęcenie samochodu strażackiego z PSP z Węgrowa dla OSP Wierzbno.

Na zakończenie Eucharystii premier p. Mateusz Morawiecki zwrócił się do zebranych parafian oraz gości. Podziękował za modlitwę w intencji taty, śp. Kornela. W kontekście trudnych przeżyć związanych ze śmiercią swego ojca, nawiązał do pierwszego czytania z księgi proroka Habakuka: „Jak długo, Panie, mam wzywać pomocy – a Ty nie wysłuchujesz? Oto zginie ten, co jest ducha nieprawego, a sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności” (Ha 1,2.2,4). Premier zwrócił się też do strażaków: „Chciałbym podziękować druhom i druhnom za waszą służbę. Jak to pięknie macie na sztandarze wypisane: Bogu na chwałę, ludziom na ratunek. Wiem, że tacy jesteście. Jesteście gotowi do niesienia pomocy ludziom w różnych okolicznościach. To taka służba obywatelska, bardzo chrześcijańska, jednocześnie jest ogromną wartością w Ojczyźnie i w naszej małej Ojczyźnie, tutaj w Wierzbnie”. Jako proboszcz, podziękowałem panu premierowi za świadectwo wiary i obecność na Mszy św. Podkreśliłem, że OSP Wierzbno właśnie rozpoczyna świętowanie Jubileuszu 100-lecia działalności. Wyraziłem też nadzieję, że spełnią się marzenia strażaków i w przyszłym roku spotkamy się na podobnej uroczystości. Tym razem poświęcenia  nowego wozu strażackiego dla Wierzbna. Po Mszy św. przed kościołem premier Morawiecki przywitał się z mieszkańcami, z niektórymi krótko porozmawiał i uścisnął niejedną dłoń. Na jego twarzy widać było powagę i skupienie.  Świeże i  bolesne przeżycia związane ze śmiercią bliskiej osoby potrzebują czasu. Było to krótkie spotkanie, ale na długo zapadnie w nasze serca.

Uroczyste przekazanie samochodu strażackiego naszym druhom OSP Wierzbno miało miejsce na boisku szkolnym. W tej uroczystości wzięli udział: Wicemarszałek Senatu pani Maria Koc, Komendant główny PSP gen. bryg. Leszek Suski, Komendant wojewódzki PSP st. bryg. Bogdan Łasica, starosta węgrowski pani Ewa Besztak oraz samorządowcy z powiatu węgrowskiego na czele z panem Emilem Wąsowskim, wójtem Gminy Wierzbno. Gen. Leszek Suski zwrócił uwagę na znaczny wzrost wydatków na zakup nowych pojazdów dla strażaków i wyraził nadzieję, że w przyszłym roku gmina Wierzbno będzie się cieszyć nowym samochodem strażackim. Wicemarszałek Maria Koc również zadeklarowała swoje wsparcie i dziękowała druhom za ich odwagę, poświęcenie oraz służbę. Nowoprzekazany wóz strażacki uroczyście poświęciłem.  Niech jak najlepiej służy tym, którzy innym śpieszą  na ratunek.

Chwała Panu za wszystko –  Ks. Kazimierz Jóźwik

Dożynki Parafialne – A.D. 2019.

„Ziemia wydała swój owoc,
Bóg, nasz Bóg, nam pobłogosławił”.
(Ps 67, 7)

W niedzielę 18 sierpnia, podobnie jak w latach ubiegłych, zgodnie z piękną polską tradycją, licznie zebrani w wierzbiańskiej świątyni parafianie dziękowali Panu Bogu za dobre tegoroczne plony. Zaszczytną funkcję starostów dożynkowych pełnili państwo Zofia i Jerzy Leszczyńscy z Lasu Jaworskiego. Ciągle w nas, Polakach, mało jest radosnego optymizmu. Chętnie poddajemy się narzekaniu i przez to tracimy radość serca. Dziękczynienie za plony pomaga nam przezwyciężać pokusę narzekania, np. na suszę i na słabe urodzaje. Cieszy, gdy jeden z naszych rolników wyznał, że tegoroczne zbiory są u niego dwukrotnie wyższe niż w roku ubiegłym. Podczas uroczystej Eucharystii i wspólnej modlitwy do Ojca niebieskiego, dziękowaliśmy za troskę o nasze rodziny i błogosławieństwo w pracy. Jemu z ufnością zawierzyliśmy każdy dzień życia. „Bez Boga ani do proga” – głosi stare polskie przysłowie. Jako chrześcijanie  mamy świadczyć, że  na nic zdałaby się praca rolnika, właściwe nawożenie czy najbardziej fachowa wiedza, gdyby zabrakło Bożego błogosławieństwa (słońca, deszczu…), które pozwala z nadzieją oczekiwać na obfite zbiory. Dobrze, że w maju licznie gromadzimy się przy krzyżach i kapliczkach na nabożeństwie poświęcenia pól. Śpiewając Litanię do wszystkich świętych, z ufnością modlimy się, aby nikomu nie zabrakło chleba..Jako proboszcz, z serca dziękuję mieszkańcom wszystkich wiosek za przygotowanie dożynkowych wieńców i koszów z płodami ziemi – wotum wdzięczności Panu Bogu. W sumie zebrało się 11 takich wotów dziękczynienia. Na ich przygotowanie niektórzy parafianie poświęcili wiele czasu. Każdy misternie wykonany, przyozdobiony kwiatami, ziołami i owocami. Wśród tych „dożynkowych arcydzieł” wyróżniał się wieniec przygotowany przez parafian z Sobonia. Oryginalna forma młynu, dbałość o szczegóły i perfekcja wykonania przykuwały wzrok obecnych na dożynkowej uroczystości.  Dowiedziałem się, że na jeszcze początku XX wieku w Soboniu rzeczywiście działał taki młyn wodny. Radosna prezentacja wieńców przy ołtarzu polowym tworzyła życzliwą rodzinną atmosferę. Można było degustować smaczne miejscowe wypieki, zjeść loda i wypić coś dla ochłody. Gościnnie wystąpił duet Basia i Radek, a na zakończenie zagrał zespół Diverse z Grębkowa. Radosny nastrój i skoczna muzyka sprawiły, że niektórzy parafianie i goście puścili się w tany. Pragnę gorąco podziękować pani Anecie Miklaszewskiej za piękną oprawę muzyczną dożynkowej Eucharystii oraz p. Małgorzacie i Michałowi Wąsowskim za przygotowanie dożynkowej dekoracji. Szczególnymi świadkami naszego Święta Plonów były słomiane postacie baby i dziada.Chwała Panu za tegoroczne zbiory. Z serca dziękuję wszystkim za zaangażowanie w organizację naszej uroczystości.

–  z wdzięcznością – ks. Kazimierz Jóźwik

Podróżnych w dom przyjęliśmy

Od kilkunastu lat w pierwszych dniach sierpnia w naszej wspólnocie parafialnej na krótko zatrzymują się wyjątkowi podróżni. Nie są to turyści ani globtroterzy, przemierzający dziesiątki kilometrów, aby rozkoszować się pięknem przyrody czy odkrywać coraz to nowe zakątki ojczystego kraju.

To Ci, którzy w tym określonym czasie są w drodze do tego samego miejsca i zdążają na spotkanie z tą samą Osobą – Maryją obecną w cudownym obrazie Matki Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze. To pielgrzymi Pieszej Białostockiej Pielgrzymki na Jasna Górę. 3 sierpnia przybywają na nocleg pątnicy piesi, a 5 sierpnia na krótkim odpoczynku gościmy pielgrzymów rowerowych. Tak było i w tym roku. Przyjęliśmy ok. 230 pielgrzymów pieszych i 170 uczestników rowerymki (pielgrzymki rowerowej).

„W Wierzbnie naprawdę czuję się jak w domu” – powiedział podczas wymarszu na kolejny etap w niedzielny poranek przewodnik jednej z białostockich grup pielgrzymich. Dobrze słyszeć takie słowa. Zaproszenie na nocleg szukających odpoczynku pod dachem, przygotowanie dodatkowego posiłku (słynne już Wierzbiańskie pierogi), poświęcenie czasu, którego i tak zawsze wydaje się za mało, nie burzą utartego zazwyczaj rytmu naszej codzienności. Nie jest niczym szczególnym dla nas, a okazuje się czymś bardzo ważnym dla tych, którzy przynoszą ze sobą bagaż całodziennego pielgrzymiego utrudzenia. Dzięki Ich obecności możemy „dotykać,” w znikomym co prawda stopniu, pielgrzymkowego trudu.

Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego czym jest życzliwe przyjmowanie innych. A już św. Paweł Apostoł w Liście do Hebrajczyków pisał: „Nie zapominajcie o gościnności. Przecież dzięki niej niektórzy nawet się nie domyślają, że ugościli aniołów” (Hbr 13,2). Dobrze, że trasa Pieszej Białostockiej Pielgrzymki na Jasną Górę wiedzie przez Wierzbno. Pan Bóg niemal podprowadza do drzwi naszych domów tych, których możemy przyjąć i ugościć. A może nie są to tylko zwykli pielgrzymi? Może dotknęliśmy rzeczywistości, o której pisał Apostoł narodów? Zaprosiliśmy białostocczan na przyszły rok. Z radością ponownie spotkamy się z nimi!

Małgorzata Wąsowska

 

Wspieramy misjonarzy

Chociaż mamy wakacje, czas odpoczynku i urlopów, to nie zapominamy, że jako katolicy jesteśmy odpowiedzialni za dzieła misyjne Kościoła oraz za misjonarzy i misjonarki. Już w październiku będziemy w całym Kościele przeżywać szczególny miesiąc misyjny. Jego hasło: „Ochrzczeni i posłani” podkreśla odpowiedzialność wszystkich ochrzczonych za dzielenie się wiarą z innymi.

Z całego serca pragnę podziękować wspólnotom Żywego Różańca, które chętnie podjęły w dekanatach duchową adopcję misjonarek i misjonarzy z naszej diecezji. To wielkie wsparcie dla tych, rozsianych po świecie misjonarzy, którzy z wielkim zapałem głoszą Ewangelię i niosą miłość Chrystusa, aby nie czuli się zapomniani i osamotnieni. I z radością przekazuję gorące podziękowania od misjonarzy za wszelkie modlitwy i ofiary. Aktualnie na misjach posługuje 3 świeckie misjonarki i 18 kapłanów pochodzących z diecezji siedleckiej.

W dniach od 5 do 19 lipca br. miałem okazję towarzyszyć ks. biskupowi Kazimierzowi Gurdzie w pielgrzymce do Kazachstanu i Rosji. Jest on szczerze zatroskany o misje i chciał bliżej poznać warunki pracy duszpasterskiej naszych kapłanów: ks. Wojciecha Matuszewskiego w Oziornoje w Kazachstanie oraz ks. Jarosława Mitrzaka w Stawropolu i ks. Jacka Jagodzińskiego w Tuapse w Rosji. Pragnę podzielić się wrażeniami z tego wyjazdu.

Dla większości katolików Kazachstanu głównym wydarzeniem na początku lipca (6 i 7 lipca) jest odpust NMP Królowej Pokoju w Oziornoje. My również zaraz po wylądowaniu w Nur-Sułtan, wraz z ks. abpem Tomaszem Petą i innymi szanownymi gośćmi jedziemy na te uroczystości do ks. Wojciecha Matuszewskiego. Najpierw autostradą na północ około 350 km do Kellerowki, a potem ponad 32 km przez step. Już na stepowej drodze spotykamy rozśpiewanych i radosnych pielgrzymów, zdążających pieszo do Matki Bożej Królowej Pokoju. Księża biskupi witają i błogosławią pątników. Obecnie w Oziornoje mieszka około 350 osób i są to potomkowie Polaków przesiedlonych w 1936 roku. W sobotę na uroczystości odpustowe do Oziornego przybywa ponad 400 pielgrzymów. Oprócz pieszej pielgrzymki z Kellerowki, przyjeżdżają ludzie samochodami  i autobusami z różnych zakątków Kazachstanu, a także duże grupy z Rosji: z Kujbyszewa i Czelabińska. Przybyli też pielgrzymi z Bośni i Hercegowiny z Medjugorie, oraz ordynariusz katolików w Afganistanie o. Giovani Scalese. Wszystkich pielgrzymów trzeba gościnnie przyjąć, dlatego kustosz sanktuarium ks. Wojciech „dwoi się i troi”. Ofiarnie pomagają wolontariusze z Polski i klerycy z WSD w Siedlcach oraz miejscowe parafianki.

W sobotę, 6 lipca, wieczorem o 19.00 uroczysta Msza św. za zmarłych budowniczych kościoła i wszystkich spoczywających na cmentarzu w Oziornom. Eucharystii przewodniczy abp Tomasz Peta, a homilię wygłosił o. Marinko, proboszcz z Medjugorie. Czuje się skupienie i jedność modlących w świątyni. Kaznodzieja mówi m.in. o tym, że grupa świeckich, duchowo związanych z Medjugorie przez 3 miesiące podjęła post i modlitwę za Oziornoje (codziennie jedna osoba pościła i modliła się w tej intencji).

W niedzielę Msza św. przy ołtarzu polowym w jurcie, a wszyscy katolicy mogą znaleźć miejsce na stepie. Przed Eucharystią kilku kapłanów spowiada. Głównym celebransem jest ordynariusz katolików w Afganistanie o. Giovani Scalese, który przybył do Matki Bożej Królowej Pokoju, aby zawierzyć jej cały Afganistan i prosić o pokój.

Ks. Wojciech Matuszewski marzy o tym, aby wyremontować zniszczony budynek przedszkola w Oziornoje i przygotować w nim dom dla pielgrzymów. Potrzeba stworzyć dla nich skromne i ale godziwe warunki noclegowe. Chociaż brakuje funduszy na remont, to ks. biskup Tomasz Peta ufa, że z Bożą pomocą uda się ten cel zrealizować.

Po tygodniowym pobycie w Kazachstanie wraz z ks. Biskupem Kazimierzem lecimy do Rosji, aby poznać klimat posługi duszpasterskiej ks. Jarosława Mitrzaka i ks. Jacka Jagodzińskiego. Obaj pracują na południu Rosji w rejonie Kaukazu. Do niedawna jeszcze kilku kapłanów z naszej diecezji posługiwało na dalekiej Syberii. W piątek 12 lipca wieczorem przybywamy do Stawropola, gdzie na lotnisku wita nas ks. Jarek Mitrzak. Okazuje się, że sama nazwa: „Stawropol” ma chrześcijańską etymologię i oznacza „miasto krzyża”. W centrum miasta wznosi się stojący na wysokiej kolumnie Anioł z krzyżem wyciągniętym ku niebu. Wspólnota katolicka w tym mieście przez kilka lat gromadziła się na Mszę św. w garażu, w którym mieści się pracownia oprawy obrazów. Od chwili  objęcia tej placówki przez ks. Jarosława, katolicy mogą już co tydzień uczestniczyć w Eucharystii. Nowy proboszcz zaczął szukać lepszego miejsca, aby służyć katolikom. Boża Opatrzność przedziwnie działa. W dniu wspomnienia bł. Władysława Bukowińskiego, ks. Jarek dowiedział się, że w Stawropolu zachował się budynek kościoła katolickiego z pierwszej połowy XIX wieku, ale w okresie komunizmu został przerobiony na dom mieszkalny. W tym czasie w Internecie pojawiło się ogłoszenie, że jedno z mieszkań w  tym budynku jest sprzedawane. Dzięki pomocy finansowej niemieckich katolików ks. Jarek kupił to mieszkanie i po kapitalnym remoncie, zrobił tam niewielką kaplicę katolicką. Wspólnota wierzących to przede wszystkim młode rodziny z dziećmi. W niedzielę 14 lipca na Eucharystii było blisko 40 osób, ale więcej ludzi  się też nie pomieści. Ks. Biskup Kazimierz w homilii mówił o żywej wierze i naśladowaniu dobrego samarytanina. Aby być katolikiem, starajmy się świadczyć miłość tym, których codziennie spotykamy, jak uczy nas Chrystus w Ewangelii.

W poniedziałek 15 lipca możemy podziwiać majestatyczne szczyty Kaukazu w miejscowości Dombaj. Ks. Jarosław w każdą niedzielę dojeżdża do Elistry (około 260 km), aby i tam katolicy mogli uczestniczyć we Mszy św. Wiele sił i serca ks. Jarek poświęca młodzieży, troszcząc się o powołania kapłańskie i do życia konsekrowanego. Patrząc w przyszłość jest potrzeba powiększenia kaplicy w Stawropolu, poprzez wykupienie jeszcze jednego mieszkania w budynku kościelnym.

 Kolejnym punktem naszej podróży jest Tuapse nad Morzem Czarnym. Dzięki staraniom ks. Marka Kujdy w latach 2000 – 2005 został wybudowany piękny kościół pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła. Trochę później powstała w Łazarewskoje w garażu katolicka kaplica. Miejscową wspólnotę parafialną tworzą  liczni Ormianie, a także i Polacy. Obecnie posługę duszpasterską pełni w Tuapse ks. Jacek Jagodziński. Odwiedzamy także parafię katolicką w Soczi i ks. Ireneusza Izdebskiego. Kościół pw. Św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Soczi zbudował ks. Bogdan Sewerynik, który był jednym z pierwszych kapłanów diecezji siedleckiej posługującym za wschodnią granicą. W dniu wyjazdu w Moskwie jesteśmy z wizytą u nuncjusza apostolskiego abpa Celestino Migliore i abpa Paolo Pezzi.

Możemy być dumni, że mamy wspaniałych kapłanów, którzy z poświęceniem służą w różnych miejscach na kuli ziemskiej, m.in. w Kazachstanie, Rosji, a także na Ukrainie. Idąc za sugestią ks. Biskupa Kazimierza chcemy stworzyć grupę wolontariatu misyjnego, aby wspierać przeciążonych licznymi obowiązkami kapłanów na misjach, np. przy organizowaniu tzw. wakacji z Bogiem dla dzieci i młodzieży, w pracach gospodarczych i budowlanych. Niech Duch Święty wspiera i napełnia nasze serca męstwem i entuzjazmem wiary.

Z wdzięcznością za wszelki dobro –

ks. Kazimierz Jóźwik,

Pozdrowienia z Paragwaju!

Szczęść Boże, Księże!!

Pozdrawiam serdecznie, jeśli upały zbytnio dokuczają w Polsce, to chętnie się wymienię na kilka stopni, bo u nas strasznie zimno. Długo się nie mogłam zebrać do odpisania, bo sporo rzeczy się skumulowało w jednym czasie. Rozpoczęliśmy dni skupienia dla dzieci w każdą pierwszą sobotę miesiąca w parafii w Obligado. Sporo przy tym przygotowań bo trzeba zapewnić zaplecze dla ok 200 maluchów. Mam nadzieję za ich pośrednictwem pociągnąć do Boga również ich rodziców, bo w tej kwestii bardzo tu krucho. Natomiast w każdą drugą sobotę miesiąca ruszamy z wieczorem dla młodzieży- Eucharystia, katecheza, modlitwa. W tym miesiącu pierwsze spotkanie. Mieliśmy też w ostatni weekend kolejną edycję rekolekcji ewangelizacyjnych w parafii Bella Vista. I zakończenie semestru z młodzieżą przygotowującą się do bierzmowania w Caronay i z grupą młodzieżową w San Benito. Pentecostes, Corpus Christi i dzień Najświętszego Serca Pana Jezusa to 3 duże fiesty w parafii Caronay. Pomagaliśmy z dziećmi i młodzieżą jak tylko się dało. Maluchy pięknie śpiewały w czasie nowenny. Codziennie różaniec i Msza Święta. No i szkoła. W Pirapó z maluszkami przygotowaliśmy podsumowanie pierwszego semestru w formie prezentacji dla całej szkoły. Starsze klasy odwiedzały nas by zobaczyć i posłuchać jak maluchy opowiadają o swoich szkolnych dokonaniach. Dużo pracy to też dużo satysfakcji. Nareszcie spokojnie mogę teraz w czasie ferii zimowych nadrobić zaległości w odpisywaniu na maile bo szczerze mówiąc nie pamiętam kiedy ostatni raz aż tak bardzo zaniedbałam tę kwestię… Przepraszam, bo i księdza dosięgło moje niedbalstwo i brak czasu… ale teraz mam 2 tygodnie bez szkoły więc będę nadrabiać.

Na rekolekcjach z młodzieżą codziennie pamiętaliśmy o modlitwie za tych którzy nas otaczają modlitwą, więc i za całą parafię we Wierzbnie i za kółka różańcowe.

Dzwonił do mnie Marcin Dudziński, chwilę udało nam się porozmawiać. Cieszę się, że udało mu się w końcu zorganizować wakacje, bo on bardzo dużo pracuje i niesamowicie służy, zawsze pokornie dużo na siebie bierze. No i że się z księdzem spotkał. Bardzo Marcina cenię jako kapłana i przyjaciela, wiem że to spotkanie z Księdzem było dla niego ważne. Już się nauczyłam, że Wierzbno jest miejscem oparcia i odpoczynku dla misjonarzy i jakby drugim domem. Pięknie wspominam nasze ostatnie spotkanie.

Proszę pozdrowić serdecznie parafian, księdza biskupa i oczywiście cały Kazachstan. Mam na-dzieję, że podróż będzie udana. Może uda się wam spotkać mojego serdecznego kolegę z roku ks. Pawła Martyniuka, on jest teraz rektorem seminarium w Kazachstanie. Jeśli tak, niech mu ksiądz przekaże serdeczne uściski ode mnie i że pamiętam o nim w modlitwie. Możecie mu też przypomnieć, że obiecał mnie odwiedzić… Swoją drogą ks. biskup też obiecał… Więc czekam cierpliwie. Mam nadzieję że kolejna księdza podróż to będzie kierunek Ameryka Południowa.

Pamiętam w modlitwie, nawet jak czasem się opóźniam w odpisaniu 🙂

W kolejnym mailu może jutro podeślę kilka zdjęć z ostatniego czasu bo chwilowo nie udaje mi się załadować. Internet się ciągnie jak beton przez słomkę…

Pozdrawiam Kasia