Archiwum autora: Rafal

Świadkowie wydarzeń Wielkiego Piątku w Jerozolimie. Ci, którzy jak Barabasz, Szymon z Cyreny czy Dyzma, przypadkowo znaleźli się w ich sercu i ci, którzy jak Maryja, Jan czy Józef z Arymatei, wiernie trwali przy Jezusie. Co czuli wobec jawnej niesprawiedliwości? Ogromu bólu zadawanego człowiekowi przez człowieka? Pokory i ufności w przyjmowaniu krzyża przez Chrystusa? Nie zachowały się ich relacje. Może zbyt trudno było nazwać to, co czuli. Może nie znaleźli takich słów, które oddałyby głębię ich doznań. Zresztą oni stanowili ważny, ale tylko dodatek, naszego zbawienia, które się wówczas dokonywało!

Próbą odpowiedzi na te ponadczasowe pytania były rozważania drogi krzyżowej, która miała miejsce w Wierzbnie w niedzielne popołudnie 29 marca. „Bohaterem” każdej stacji była z jedna z drugoplanowych postaci sprzed blisko 2000 lat. O swoich wrażeniach, najczęściej bolesnych przeżyciach, związanych ze spotkaniem z umęczonym Jezusem opowiadali kolejno Piłat, Barabasz, wysłannik arcykapłanów, Maryja, Szymon Cyrenejczyk, Weronika, anonimowa kobieta z tłumu, płacząca niewiasta, Maria, żona Kleofasa, rzymski legionista, Dyzma „dobry łotr”, Jan, Maria, kuzynka Maryi, Józef z Arymatei i Maria Magdalena. Autentyzmu ich wypowiedziom dodawały słowa: „Tego dnia, gdy w Jerozolimie zabito Jezusa, byłem tam.”

Ich świadectwa stawały się punktem wyjścia do komentarza, którym opatrzona była każda stacja drogi krzyżowej. Miał on formę osobistej refleksji na temat naszego bycia uczniem Chrystusa, a jego adresatem był sam Chrystus. Staramy się rozdzierać nasze szaty, ale nie rozdzieramy naszych serc. Nadal żyją w nas agresja, pycha, egoizm, skłonność do niezdrowej rywalizacji, bierność, uleganie złym nawykom i … Cała paleta ludzkich słabości! Każdy z uczestników drogi krzyżowej zapewne usłyszał coś, z czym niestety, mógł się utożsamić.

Droga Krzyżowa oczami świadków stała się okazją stanięcia w prawdzie przed sobą i wobec Boga, krytycznego spojrzenia na nasze chrześcijaństwo. Towarzyszył nam potężny drewniany krzyż. Trudy duchowego określania się w relacjach z Jezusem łączyły się z trudami dźwigania  krzyża. Każdy mógł dosłownie i w przenośni doświadczyć jego ciężaru.

Przygotowanie nabożeństwa Drogi Krzyżowej było kolejnym działaniem naszej wspólnoty parafialnej,  którego celem było umocnienie wiary. Autorką scenariusza była Agnieszka Leszko. Przebieg nabożeństwa w takiej formie był możliwy dzięki oprawie muzycznej przygotowanej przez scholę parafialną pod kierunkiem p. Anety Miklaszewskiej, zaangażowaniu strażaków OSP Wierzbno i OSP Jaworek w zapewnienie bezpieczeństwa na drogach, którymi przeszli uczestnicy, modlitewnemu skupieniu parafian oraz przybliżeniu sylwetek naocznych świadków męki Pana Jezusa przez odtwórców ról:

– Piłata – Michał Wąsowski
– Barabasza – Krzysztof Mróz
– sługi arcykapłana – Michał Matusik
– Maryi – Monika Mróz
– Szymona Cyrenejczyka – Dariusz Wróblewski
– Św. Weroniki – Małgorzata Wąsowska
– kobiety z tłumu – Agnieszka Michalczyk
– płaczącej niewiasty – Katarzyna Gryglas
– Marii, żony Kleofasa – Karolina Siwiak
– rzymskiego żołnierza – Witold Kujawa
– Dyzmy – Radosław Laskowski
– Jana – Dawid Jaworowski
– Marii, kuzynki Maryi – Agnieszka Mróz
– Józefa z Arymatei – Rafał Miklaszewski
– Marii Magdaleny – Justyna Chrościcka
Komentarze: Hanna Tomkiewicz, Ks. Kazimierz Jóźwik.

Dziękujemy Księdzu Proboszczowi Kazimierzowi Jóźwikowi za pomysł zorganizowania nabożeństwa, pobudzanie chęci do działania, wzmacniania wiary we własne siły i zasiewanie  „twórczego niepokoju” w określaniu naszych relacji wobec Odwiecznych Prawd.

Małgorzata Wąsowska

Cmentarz parafialny w Wierzbnie jest otaczany szczególną troską wszystkich parafian i odwiedzających groby swych bliskich. Już od ponad roku są segregowane śmieci i składane w worki na 4 stojakach. Obecnie została ukończona praca przy wykładaniu kostką alejki w starej części cmentarza i od razu można łatwiej dojść do wielu nagrobków. W ciągu najbliższych dni będzie gotowa także kolejna alejka w nowej części cmentarza. Tu należą się szczególne podziękowania p. Krzysztofowi i współpracownikom za solidną pracę.

Cieszy mnie również duże zaangażowanie mieszkańców Janówka przy remoncie parkanu cmentarza. Obecnie został wyprostowany parkan od strony plebanii i zrobione wykopy do zalewania fundamentu, a także słupów oporowych. Nad całością robót fachowym okiem czuwa p. Marek Wielądek z Lasu Jaworskiego. Jeśli będą możliwości finansowe to planujemy wzmocnić fundamenty całego parkanu, otynkować go i zabezpieczyć daszkiem od deszczu.  Długość całego parkanu cmentarza wynosi ponad 330 m. Chwała Panu Bogu za piękną pogodę i zobaczymy ile uda się zrobić w tym roku.

Z wdzięcznością i darem modlitwy – ks. Kazimierz

W dniach 6 – 8 marca przeżywaliśmy rekolekcje wielkopostne. Duchowym przewodnikiem naszego „ doświadczania Pana Boga” był ksiądz Rafał Pietruczuk, wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego w Opolu Nowym.

Rekolekcje są szczególnym czasem. Czasem określania naszych relacji wobec Pana Boga, weryfikacji postaw i zachowań, stawania w prawdzie. Dziękujemy Panu Bogu, że tej pogłębionej analizy mogliśmy dokonywać wspierani posługą rekolekcyjną księdza Rafała. Dogłębne i bardzo czytelne tłumaczenie tekstów biblijnych, którymi dzielił się z nami ksiądz rekolekcjonista, dało nam okazję do postrzegania życia w kontekście całej historii zbawienia. Ukazana przez niego mądrość i bogactwo Pisma Świętego umacniają nas w przekonaniu, że nasza droga życiowa powinna być drogą wiodącą ku zbawieniu. Przyjęcie tej prawdy i życie nią to nowe spojrzenie na codzienność, nierzadko nacechowaną doświadczeniami, niezrozumieniem i innymi trudnościami, które mogą być źródłem zwątpienia i buntu. Akcentowana przez rekolekcjonistę prawda o włączeniu nas poprzez chrzest w misterium Chrystusa, w łączności z Chrystusem pozwala nam podejmować nasze krzyże, dostrzegać sens w tym, co wydaje się ponad nasze siły. Zmartwychwstanie Chrystusa poprzedziła męka i okrutna śmierć, nasze krzyże i cierpienia otwierają bramę naszego zbawienia.

Jesteśmy wdzięczni księdzu Rafałowi za umacnianie w nas obrazu Stwórcy – miłosiernego Boga i kochającego Ojca, którego wszystkie działania podyktowane są miłością do człowieka. Nawet wtedy, gdy pozwala nam oddalić się od Siebie, byśmy zakosztowali rzekomej wolności i wtedy, gdy jak Dekalog wydają się ograniczać naszą wolność. Niecierpliwie oczekuje naszego powrotu, wychodzi nam naprzeciw i bierze w swoje ramiona.

W takim duchu przebiegało nasze rekolekcyjne „ doświadczanie Pana Boga”. Czy nauki rekolekcyjne wpłynęły na poprawę naszych relacji wobec Pana Boga ? Na pewno rzuciły na nie nowe światło. Ksiądz rekolekcjonista zasiał w glebę naszych serc ziarno. Czy będziemy je pielęgnować i umożliwimy jego wzrastanie, i wydanie owoców zależy tylko od nas.

Wdzięczni za posługę rekolekcyjną życzymy księdzu Rafałowi Pietruczukowi obfitości łask Bożych na dalszej drodze kapłańskiego powołania.

Małgorzata Wąsowska

6 – 8 marzec 2015:

Rekolekcje Wielkopostne

w parafii  Wierzbno przeprowadzi przeprowadzi

ks.Rafał Pietruczuk.

W piątek i sobotę korzystamy z sakramentu pokuty.

 6 marca (piątek):

10.00 – Msza św. na rozpoczęcie Rekolekcji z nauką ogólną dla wszystkich

12.00 – Msza św. z nauką dla dzieci i młodzieży

16.30 – Nabożeństwo Drogi Krzyżowej

17.00 – Msza św. z nauką dla wszystkich

7 marca (sobota):

10.00 – Msza św. z nauką ogólną dla wszystkich

12.00 – Msza św. z nauką dla dzieci i młodzieży

15.00 – Odwiedziny chorych i spowiedź

17.00 – Msza św. z nauką dla wszystkich

8 marca (niedziela):

 9.00 – Msza św. z nauką ogólną dla wszystkich

11.30 – Nabożeństwo Gorzkich żali

12.00 – Msza św. z nauką ogólną dla wszystkich

17.00 – Msza św. z nauką ogólną dla wszystkich

Ludzie chorzy i w podeszłym wieku są szczególnie bliscy dla Chrystusa Pana, który sam doświadczył cierpienia i swoją śmiercią na  krzyżu dał każdemu cierpieniu chrześcijanina wymiar zbawczy. Drodzy chorzy, jesteście szczególnie ważną cząstką Kościoła. Wasz krzyż choroby, przyjęty w jedności z Panem, może wyjednać łaskę wiary dla tych, co zagubili sens życia, szczególnie ludzi uwikłanych w różne nałogi. Wasza cicha modlitwa wyprosi obfite łaski dla rodziny i całej naszej Ojczyzny.

W sakramencie namaszczenia chorych człowiek dostępuje udziału w zbawczej męce i śmierci Chrystusa. Kościół zachęca wszystkich cierpiących, chorych i umierających, aby świadomie łączyli się z męką i śmiercią Chrystusa i w ten sposób przysparzali dobra całemu ludowi Bożemu, przyczyniając się do jego zbawienia. Sakrament ten jest niejako konsekracją chorego, aby przez swoje cierpienia skutecznie przyczyniał się do zbawiania świata oraz aby przez śmierć sam wszedł do chwały niebieskiej. Wielu teologów twierdzi, że przez sakrament namaszczenia chorych Chrystus gładzi człowiekowi, przyjmującemu go w dobrej dyspozycji, nie tylko grzechy, ale również i wszystkie należne za nie kary, dzięki czemu zaraz po śmierci przechodzi on do chwały nieba.

Ojciec święty Franciszek podkreśla, że służba bliźniemu i trwanie przy chorym bracie jest oznaką mądrości serca. „Świat, w którym żyjemy, zapomina niekiedy o szczególnej wartości, jaką ma czas spędzony przy łóżku chorego, gdyż jesteśmy pochłonięci pośpiechem, gorączkowym działaniem, a w ten sposób łatwo zapomina się o wartości bezinteresowności, zatroszczenia się o bliźniego, zajęcia się nim. W gruncie rzeczy u źródeł takiej postawy jest często letnia wiara, która zapomniała o słowach Pana, który mówi: „Wszystko to Mnieście uczynili” (Mt 25, 40)” – zauważa papież Franciszek.

W naszej parafii 11 lutego podczas uroczystej Eucharystii 14 osób chorych otrzymało umocnienie w Sakramencie namaszczenia chorych. Niech Najświętsza Maryja Panna, która ukazała się Bernadecie w Lourdes wyprasza dla wszystkich chorych naszej parafii  szczególne łaski u Chrystusa, najlepszego Lekarza duszy i ciała.

Maryjo, Uzdrowienie Chorych czuwaj nad nami w dzień i w nocy.