„ Pan powiedział, Ty pójdź za Mną …” – jubileusz kapłański naszego księdza proboszcza

Papież, św. Jan Paweł II, powiedział : „ Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest”.

Wielkość człowieka. Ta kojarzona ze sławą i wyrażana w różnych kategoriach – wielki artysta, czy wielki polityk. I druga związana z altruizmem, kiedy ktoś na równi ze szczęściem własnym stawia dobro innych i robi wszystko by je zapewnić.

Od blisko 2 lat życie religijne naszej wspólnoty parafialnej otacza szczególną troską ksiądz Kazimierz Jóźwik, człowiek o wielkim sercu. Górnolotne słowa ? Nie, stwierdzenie oparte na faktach.

Bardzo szybko rozpoznał ksiądz nasze potrzeby- te materialne i te duchowe. Dziś po niespełna 24 miesiącach bycia w parafii widać efekty księdza zaangażowania, otwartości i szczerej troski o powierzonych sobie ludzi i miejsce. Zmienia się strona wizualna naszej parafii. Goszczący w niej są pełni podziwu dla ładu i porządku na miejscowym cmentarzu czy prekursorskiej w skali diecezji funkcjonalnej toalety. O Wierzbnie się mówi i do Wierzbna się przybywa na Orszak Trzech Króli, Drogę Krzyżową czy Festyn Rodzinny – duże przedsięwzięcia, które udaje się zrealizować w naszej małej wspólnocie parafialnej dzięki księdza motywacji i otwartości serca, które pokonuje nasze bariery marazmu i motywuje do działania.

Nie tak oczywiste i rzucające się w oczy są przemiany dokonujące się na płaszczyźnie duchowości. Ale one tez mają miejsce. Dzięki księdza inicjatywie powstał w parafii i rozwija się krąg Kościoła Domowego. Uformował się zespół posługi liturgicznej, który jest obecny na każdej mszy świętej. To też mądrość serca uruchomiła w nas potrzeby, z których nie do końca zdawaliśmy sobie sprawę.

To serce z ojcowską troska pochyla się nad naszymi problemami. Z pełną determinacją dążył ksiądz do powstania w Wierzbnie punktu konsultacji do osób borykających się z problemem alkoholizmu. Udało się. Od lutego osoby uzależnione i współuzależnione mogą korzystać z pomocy terapeuty. To troska nie pozwala księdzu pozostawać  obojętnym na sytuacje, w których dochodzi do głosu nasz egoizm czy pycha. Reakcja księdza jest szybka i jednoznaczna. Padają wówczas słowa upomnienia – nie zawsze dla nas miłe, ale podyktowane naszym dobrem i z perspektywy czasu potrzebne. Uzasadnia ksiądz wówczas swoje działanie słowami: „Gdybym tego nie zrobił, miałbym grzech zaniedbania”. To krótki wycinek z naszego życia parafialnego na przestrzeni ostatnich dwóch lat.

Każdemu księdza działaniu przyświeca jeden cel – byśmy szczerze ukochali Pana Boga tu na ziemi i by ta nasza miłość przeniosła się na nasze życie wieczne. Jeśli można pokusić się o ocenę, robi ksiądz wszystko byśmy my ten cel osiągnęli.

Dużo wymaga ksiądz od siebie i również takie wymagania stawia nam.

Tę krótką laudację zakończę odniesieniem do słów obecnego Ojca św. Franciszka. Podczas jednej z homilii wzywał On do rabanu, czyli głośnego, manifestowania swojej wiary, odważnego świadczenia o tym, że jesteśmy uczniami Chrystusa. Dziękujemy za raban czyniony w naszej wspólnocie parafialnej, za tę nieustanną pracę nad kształtowaniem naszych właściwych relacji wobec Pana Boga i drugiego człowieka. Życzymy dużo wytrwałości i obfitych bożych łask na drodze kapłańskiego powołania.

Małgorzata Wąsowska