Wiele szlaków prowadzi do Częstochowy, na Jasną Górę, gdzie w cudownym wizerunku pozostaje z nami Maryja. Na jednym z nich leży Wierzbno. To zasługa organizatorów Białostockiej Pieszej Pielgrzymki. Przed laty wybrali naszą parafię na miejsce odpoczynku i regeneracji sił przez pątników podążających do tronu Królowej Polski. I tak pozostało. W tym roku po raz 31 dla pielgrzymów pieszych i po raz 6 dla rowerzystów – pielgrzymów otworzyliśmy bramy naszych serc i drzwi naszych domów. Ta „tradycja” przybywania do naszej wspólnoty w pierwszych dniach sierpnia białostoczczan stała się znaczącym elementem, zarówno w wymiarze życia parafialnego, jak i osobistego. Czekamy na pielgrzymów, jak czeka się na długo nie widzianych znajomych, z którymi dzielimy się swoimi radościami i troskami, którzy często imponują nam prostym świadectwem wiary, skłaniającym do refleksji o własnej wierze. Pielgrzymka staje się okazją do dających do myślenia, ciekawych odkryć. 
Przygotowania do przyjęcia zdrożonych pątników, dodatkowo absorbujące nas czasowo i finansowo, o dziwo nie wprowadzają zamętu i chaosu w nasz z pozoru uporządkowany i zapracowany codzienny rytm życia. Motywują do nowych działań. Okazuje się, że słynne wierzbniańskie pierogi lepi się łatwiej i sprawniej w towarzystwie sąsiadek lub znajomych, którym nie wypada odmówić pomocy w czymś robionym dla pielgrzymów. Uświadamiamy sobie jakie niewykorzystane możliwości kryją się w naszych domach, mieszkaniach. Chociaż zaludniają się bardziej niż na co dzień (wskaźniki indywidualne – u piszącej 4,5 razy więcej) daje się pogodzić korzystanie z łazienki i kuchni, etc. Jak duży, ukryty w nas potencjał, iście ewangeliczne talenty! Czy pomnożylibyśmy je, czy zdobylibyśmy się na to i o wiele więcej nie wymienione tutaj, gdyby na początku sierpnia Pan nie stawiał na naszych drogach tych, którzy chcą i mogą pozostawić wszystko i wyruszyć na pielgrzymi szlak? Odpowiedz nie jest jednoznaczna, ale na pewno krótki pobyt pielgrzymów w naszej wspólnocie parafialnej możemy traktować w kategorii naszego metaforycznego pielgrzymowania. 
Karminy głodnych, poimy spragnionych, przyjmujemy pod dach wyjątkowych podróżnych, a wiec spełniamy uczynki, do których jako chrześcijanie jesteśmy zobowiązani. Czyniąc to wszystko pokonujemy taki króciutki etap na drodze ziemskiego pielgrzymowania każdego z nas, ufamy że zbliżający do ostatecznego celu Ich pielgrzymka staje się pielgrzymką naszą. Dziękujemy za Białostocką Pieszą Pielgrzymkę na Jasną Górę. Pielgrzymi przyjęli zaproszenie na następny rok, a my z radością i nadzieją czekamy na ich przybycie.
Małgorzata Wąsowska
