Parafia Św. Apostołów Piotra i Pawła w Wierzbnie

Ostatnią parafianką, która odeszła do Pana przed Świętem Zmarłych jest świętej pamięci Jewdokija Pazdyka, dla bliskich i znajomych – Dunia.
Od najmłodszych lat nie miała Ona lekkiego życia. Jako panienka została „wyrwana” z rodzinnego domu, do którego już nigdy nie powróciła. Wywieziona była przez Niemców na ciężkie, fizyczne roboty. Posądzona o kradzież zwykłego fartucha stała pod ścianą śmierci – dzięki Bogu – ocalała. W niewoli poznała Hieronima, który wkrótce został Jej mężem.
Po powrocie do Polski oboje osiedlili się w tutejszej parafii, w maleńkiej chatce, w której mieszkało na co dzień kilka rodzin. Tamte warunki zmusiły ją do dalszej ciężkiej pracy nad budową własnego domu, co wówczas nie było łatwe.
W ciągu swojego ponad 93-letniego życia z wielkim żalem i bólem pochowała męża i trzech synów w kwiecie wieku. Nigdy jednak nie zwątpiła w miłosierdzie Boże, modlitwa na różańcu, godzinki, koronka, audycje w Radiu Maryja to Jej codzienność.
Babcia Dunia nie miała słodkiego życia, ale zawsze obdarowywała słodyczami i uśmiechem napotkane dzieci i znajomych, za co Ją wszyscy lubili i z pewnością taką Ją zapamiętają.

Odeszła 23 października b.r. w 100-tną rocznicę urodzin swojego świętej pamięci męża Hieronima.

Wieczny odpoczynek racz Jej dać Panie…

Od listopada 2015 roku Pan Bóg powołał do wieczności następujących parafian:

1. śp. Tadeusz Rozbicki (+4.12.2015 r.)
2. śp. Stanisława Aleksandra Chabiera (+11.12.2015)
3. śp. Sabina Janina Wielądek (+12.12.2015 r.)
4. śp. Zofia Witowska (+22.12.2015 r.)
5. śp. Marianna Szatkowska (+25.12.2015 r.)
6. śp. Tadeusz Polkowski (+17.01.2016 r.)
7. śp. Zdzisław Zygmunt Wąsowski (+14.02.2016 r.)
8. śp. Kazimierz Wierzbicki (+28.02.2016 r.)
9. śp. Stanisław Koszewski (+29.02.2016 r.)
10. śp. Henryk Wacław Barcz (21.03.2016 r.)
11. śp. Marian Adam Karaban (18.04.2016 r.)
12. śp. Aniela Chabiera (18.05.2016 r.)
13. śp. Marianna Jachimowicz (28.05.2016 r.)
14. śp. Jadwiga Kornatko (04.08.2016 r.)
15. śp. Irena Kujawa (05.09.2016 r.)
16. śp. Janina Patoka (25.09.2016 r.)
17. śp. Genowefa Bielińska (05.10.2016 r.)
18. śp. Jewdokija Dunia Pazdyka (23.10.2016 r.)

Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci.
Niech odpoczywają w pokoju wiecznym.
Amen.

Informujemy, że 1 i 2 listopada w kościele w Wierzbnie Msza św. będzie sprawowana o 9.00, 12.00 i 17.00. W Uroczystość Wszystkich Świętych po Mszy św. o 12.00 udamy się w procesji na cmentarz, aby otoczyć  zmarłych modlitwą różańcową. Potem odbędzie się poświęcenie nowych pomników. W Dzień Zaduszny (2 listopada) po Mszy św. o 9.00 będziemy modlić się za zmarłych w procesji  żałobnej na cmentarzu przy pięciu stacjach.

6 października 2016 r. J.E. Ks. Piotr Sawczuk udzielił 24 osobom z grona naszej młodzieży Sakramentu Bierzmowania i poświęcił tablicę upamiętniającą ks. Tomasza Sobiepanka, naszego rodaka, który 75 lat temu oddał swoje życie w obozie koncentracyjnym w Dachau.

Sakrament Bierzmowania

Ten dzień, 6 października, z pewnością utrwali się w pamięci młodzieży, która w ciągu całego roku przygotowywała się do Sakramentu Bierzmowania. Comiesięczne spotkania formacyjne, regularne przystępowanie do Sakramentu pokuty i pojednania, zgłębianie prawd wiary przez studiowanie katechizmu, modlitwa o moc i dary Ducha Świętego – to wszystko, aby świadomie przyjąć sakrament dojrzałości chrześcijańskiej.

Podczas uroczystej Eucharystii, po wysłuchaniu Ewangelii, kandydaci do bierzmowania z przejęciem wyznali: „Chcemy, aby Duch Święty, którego otrzymamy, umocnił nas do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad”. Ksiądz Biskup Piotr Sawczuk nawiązał  w homilii tych słów młodzieży. Podkreślał, że dziś jesteśmy szczególnie wezwani do mężnego wyznawania wiary w swoim środowisku i do prawdziwie chrześcijańskiego życia, a jest to niełatwe zadanie. Nieraz spotkamy się z ironią i nawet prześladowaniem jako uczniowie Jezusa. Ale źródłem mocy w tych zewnętrznych trudnościach jest zawsze Duch Święty.  W Ewangelii słyszymy jak Jezus zapowiada sprzeciw: „Jeśli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować” (J 15,20).

Ks. Biskup Piotr odwołując się do historii Kościoła, mówił o prześladowaniu chrześcijan w pierwszych wiekach. Wielu wyznawców Chrystusa nie wahało się oddać swojego życia, broniąc wiarę i modląc się za swoich prześladowców. Ich męczeństwo było czytelnym świadectwem o Jezusie Chrystusie dla innych i „krew męczenników stawała się posiewem nowych chrześcijan” (Tertulian). Na Podlasiu mamy świetlany przykład wiary unitów z Drelowa i  Pratulina. W styczniu 1874 roku mężnie bronili swojej świątyni i nie chcieli przyjąć prawosławia narzucanego im przemocą. Wincenty Lewoniuk i 12 jego Towarzyszy z Pratulina zostało w 1996 roku zaliczonych przez Jana Pawła II do grona błogosławionych. Ks. Biskup wspomniał w homilii także ks. Tomasza Sobiepanka, który może wypraszać u Boga dla nas łaski.

Poświęcenie tablicy ks. Tomasza Sobiepanka

Po Komunii św. ks. Biskup Piotr Sawczuk na prośbę proboszcza dokonał poświęcenia tablicy, która ma przypominać całej wspólnocie parafialnej ks. Tomasza Sobiepanka. „Biała Księga” Martyrologium Duchowieństwa potwierdza, że ks. Tomasz zmarł z głodu i wycieńczenia 10 listopada 1941 r. w obozie koncentracyjnym w Dachau (nr obozowy 28420). Z pewnością teraz dostępuje chwały nieba i może wypraszać mocną  wiarę dla młodzieży, a także nowe powołania kapłańskie i zakonne.

Wiemy, że jego rodzice: Józef i Weronika mieszkali w Eminie (dzisiejsze Świdno) i stworzyli piękną rodzinę (mieli siedmiu synów i córkę). Po ukończeniu gimnazjum w Siedlcach Tomasz wstąpił do seminarium duchownego we Włocławku. 1 stycznia 1893 roku został wyświęcony na kapłana. Posługiwał w kilku parafiach: w Morzysławiu, Gidlach, Grzymalinej Woli i w Kawnicach.  Przed wybuchem II wojny światowej zamieszkał w domu księży emerytów w Ciechocinku, a 6 października 1941 r. został aresztowany wraz z innymi kapłanami.

Na uroczystość poświęcenia tablicy zgromadzili się licznie krewni ks. Tomasza. I po Eucharystii podziękowali ks. biskupowi Piotrowi, bo teraz nie zaginie pamięć o ich bohaterskim kuzynie.

Z ufnością proszę Ducha Świętego, aby pomagał młodzieży po bierzmowaniu uczestniczyć w każdą niedzielę we Mszy św.  Z wdzięcznością – Ks. Kazimierz

Wiwat jesień! Okrzyk zachwytu cisnął się na usta w niedzielne popołudnie 2 października. Powód pierwszy – ciepły, słoneczny jesienny dzień i przyroda mieniąca się różnymi odcieniami żółci i czerwieni. Paradoksalnie, barwy te, zewnętrzna oznaka przemijania i zamknięcia kolejnego etapu życia natury, w wykonaniu Stwórcy są wyjątkowe, piękne i mogą cieszyć!

Powód drugi, główny – też piękno, ale i wartość innej jesieni – „jesieni życia”. To metaforyczne określenie podeszłego wieku najczęściej utożsamiane jest z chorobą, samotnością i innymi ograniczeniami. O starości mówi się niechętnie, mówić o niej trudno, jednym słowem nie jest tematem medialnym. Ale jest i nie uciekniemy od niej. Naprzeciwko utartym stereotypom dotyczącym wieku podeszłego wyszedł ks. proboszcz Kazimierz Jóźwik i młodzież zrzeszona w młodzieżowym zespołem charytatywnym organizując w dniu 2 października Parafialny Dzień Seniora. Na uroczystość zaproszeni zostali wszyscy parafianie w wieku 75 lat i 75+. Spotkanie miało zwrócić uwagę na obecność ludzi starszych w naszej społeczności i wyeksponować ich społeczną, religijną i rodzinną rangę.

Zarówno część artystyczna uroczystości w wykonaniu uczniów Zespołu Szkół w Wierzbnie i parafialnej scholii, jak i homilia wygłoszona podczas uroczystej Eucharystii sprawowanej w intencji ludzi starszych, podkreślały godność i wartość osoby w podeszłym wieku. Jak podkreślały głoszone i śpiewane teksty, lata doświadczeń i przeżyć stanowią życiową mądrość, która może być skarbcem dla młodszych pokoleń. Przytaczano wypowiedzi 2 wielkich „mecenasów” ludzi starszych – papieża św. Jana Pawła II i papieża Franciszka, wielokrotnie wypowiadających się właśnie o godności i potrzebie poszanowania seniorów.

Przygotowanie uroczystości poświęconej ludziom w podeszłym wieku stanowi wyzwanie zarówno dla jej uczestników, jak i dla organizatorów. Jest to mobilizacja dla rodziny, często nie mieszkającej z seniorem, by umożliwić zaproszonemu udział w uroczystości, jest to pole do przemyśleń dla organizatora, by przebieg i program uroczystości uwzględnił charakter i oczekiwania uczestników. Doświadczenie Parafialnego Dnia Seniora w naszej wspólnocie parafialnej wskazuje, że warto zmierzyć się z takim wyzwaniem. Zintegrowało ono osoby prywatne i instytucje działające na terenie parafii i gminy – Zespół Szkół w Wierzbnie, Urząd Gminy, Warsztaty Terapii Zajęciowej w Jaworku. Jak bardzo potrzebny był ten cały „raban” związany z organizacją uroczystości, świadczyły zaduma i skupienie na twarzach zaproszonych gości i ich rodzin oraz słowa wdzięczności na ustach po zakończeniu spotkania. 2 października seniorzy mieli swoje przysłowiowe „5 minut”. Inni, jeszcze nie będący w jesieni życia, opuszczali świątynię umocnieni, że: „Starość jawi się jako czas pomyślny, w którym dopełnia się miara ludzkiego życia zgodnie z Bożym zamysłem wobec każdego człowieka” (św. Jan Paweł II) i „ Starość – nie jest to jeszcze czas, aby wyciągać wiosła na pokład” (papież Franciszek ).

Małgorzata Wąsowska

Wspomnienie liturgiczne św. Stanisława Kostki, które w tym roku wypadło w niedzielę, 18 września, stało się dobrą okazją do zamyślenia się nad jego życiem. W czym dziś możemy naśladować tego świętego młodzieńca, żyjącego dawno temu, jeszcze w XVI wieku?

 W niedzielę po Mszy św. wieczornej w katechezie dla kandydatów do Sakramentu Bierzmowania zastanawialiśmy się nad tym, czego może nas nauczyć św. Stanisław Kostka. I okazało się, że jego przykład jest bardzo na czasie. Powinniśmy nie tylko go podziwiać, ale naśladować, np. jego wytrwałość w dążeniu do celu. Gdy odczytał powołanie do życia zakonnego, uciekł z konwiktu w Wiedniu i udał się pieszo w przebraniu żebraka do Augsburga, a potem jeszcze do Dylingi, aby otrzymać zgodę na wstąpienie do jezuitów. Dziś daje nam przykład cierpliwości i pokory, gdy przechodzi rok próby w Dylingi. On syn z szlacheckiego rodu szorował podłogi, mył latryny i wykonywał, bez narzekania, różne ciężkie roboty. Wreszcie spełniło się jego pragnienie i został przyjęty do nowicjatu w Rzymie. Jego pragnienie świętości i zdobycia nieba przypomina, że dziś częstokroć zajmujemy się sprawami błahymi, a zapominamy o głównym celu życia. Ojciec św. Jan Paweł II krótko scharakteryzował św. Stanisława: „Żyjąc krótko, przeżył czasów wiele”.

 Z racji swojego patrona dzieci i młodzież naszej parafii już w sobotę wieczorem zgromadzili się przy ognisku na placu przy plebanii, aby tworzyć radosną wspólnotę. Dużo emocji wniosła gra w piłkę nożną i siatkówkę, pomimo zapadającego zmroku i ciemności. Niektórzy przyświecali latarkami, aby i młodsi i starsi mogli dobrze się bawić. Pokrzepieniem sił była gorąca kiełbasa pieczona nad ogniskiem. Spotkanie zakończyła wspólna modlitwa i Apel Jasnogórski.

W niedzielne popołudnie (o 15.00) na boisku szkolnym został rozegrany mecz w piłkę nożną: ministranci kontra wychowankowie z MOWu w Jaworku. Jeszcze przed meczem było jasne, że nie mamy większych szans na zwycięstwo, ale możemy pograć w piłkę. I chociaż Ministranci Wierzbna przegrali 3:6, to chyba nikt nie rozpaczał z tego powodu. Na zakończenie były jeszcze lody i rzuty karne. Chwała Bogu za słoneczną pogodę i dobrze spędzony czas.

Niech św. Stanisław Kostka wstawia się przed Panem Bogiem w intencjach naszej młodzieży.

 – Z wdzięcznością – ks. Kazimierz